یک گاز سیب سرخ (داستان کوتاه)

آرزو فقط آرزوی علی نبود. آرزوی یک محله بود. شاید هم یک شهر. هیچ کس باور نمی کرد آرزوی علی از دست برود همانطور که هیچ کس باور نمی کرد علی آرزوی دیگری داشته باشد.
حبیب داد زد: «خان جان، بیا ببین چه مستاجر خوبی برای اتاقمان پیدا کرده ام» و از پله های ایوان بالا دوید. خان جان گفت: «چه کاره است؟ از کجا آمده؟چند وقت می ماند؟» و از پشت پنجره به علی خیره شد که میان حیاط ایستاده بود و به دو درخت نارنج نگاه می کرد. آرزو گفت: «آنکه هیچ گل ندارد مال حبیب است و این یکی که پر از شکوفه است مال منست. مال حبیب را خان جان چیده تا مربای بهار نارنج درست کند اما من مال خودم را نگذاشتم دست بزند تا میوه بدهد». علی دستش را سایه بان چشمها کرد و به سمت صدا چرخید. آرزو گفت: «یک وقت به سرتان نزند گلبرگهایش را لای کتاب بگذارید ها گفته باشم». علی جلوتر رفت. دستش را انداخت و به انبوه گیسوان طلایی نگاه کرد. خان جان گفت: «برای خودش عاقله مردیست. خدا کند بی دردسر هم باشد». حبیب نیشخند زد: «خطاط است. شاگرد می گیرد و اموراتش را می گذراند. یک مستمری بخور و نمیر هم از پدرش دارد. روی هم رفته آدم خوبی به نظر می رسد به خصوص که…». آرزو نفس زنان از راه رسید و دستهایش را دور کمر خان جان گره کرد: « گمانم این رفیق تو لال است حبیب. یک قدر دیگر زیر این آفتاب بماند ناقص عقل هم می شود». حبیب گفت: «مارمولک! هنوز از راه نرسیده تو از کجا فهمیدی که لال است؟» خان جان با تعجب پرسید: «لال است؟». آرزو گیسهای طلایی اش را دور دست تاباند و ابروهایش را بالا برد: «آدم باید لال باشد که وقتی به یک دختر خوشگل می رسد سلام نکند». خان جان با عصبانیت میان کلامش دوید: «باز که این چارقد دور گردنت افتاده؟ همین کارها را می کنی که در و همسایه پشت سرت حرف می زنند». آرزو لب برچید و روسری را از دور گردن بالا کشید: «مدام از سرم سر می خورد خب» و در حالیکه به سرعت بیرون می دوید داد زد: «در ضمن در و همسایه دخترهای زشت و حسود دارند، گناه من چیست؟». حبیب خنده کنان به خان جان نگاه کرد که دست به صورتش گذاشته بود و نچ نچ می کرد.

***

خرّم شیشه مشروبش را از روی میز برداشت. لیوان را پر کرد و به لب برد اما قبل از آنکه بنوشد دوباره توی بطری برگرداند. عادت همیشگی اش بود. به قول خودش پنجاه سال تمام با مشروب زندگی کرده بود. طول می کشید تا قبول کند که باید مشروب را برای همیشه ترک کند. خیلی سعی کرده بودند حالی اش کنند که دیگر قادر به تحمل حتی یک قطره از آن مایع گزنده نیست اما زیر بار نرفته بود. یک بار که علی رغم همه توصیه ها و سفارش ها سعی کرد مشروب بنوشد انقدر استفراغ کرد که دیگر چیزی از هیبتش باقی نماند. علی از پنجره به بیرون نگاه کرد و آه کشید. مادام سرجیک دستمالش را روی سر خرم پرتاب کرد: «میزم را کثیف کردی خرس گنده». خرم دستمال را روی میز کشید و گفت: «از من می شنوی علی جان، این جستجو را تمام کن. زن جماعت ارزش این چیزها را ندارد به خدا. همین من. زن اولم خوب که سرکیسه ام کرد ولم کرد و نمی دانم رفت کدام گوری. هنوز هم که هنوز است ازش بی خبرم. اصلا نمی دانم زنده است یا مرده. زن دومم هم…». مادام سرجیک چین دامن گشادش را صاف کرد و به خرم براق شد :«تو نمی توانی ساکت باشی؟ بیشتر از هزار دفعه زندگی نامه ات را ریخته ای بیرون ». خرم دستش را با حرص در هوا تکان داد و از پشت میز بلند شد. مادام سرجیک کنار علی ایستاد و خم شد تا نوشته ای را که علی به دستش داد بخواند: «آرزو هر زنی نیست». مادام لبخند زد: «معلوم است که هر زنی آرزوی علی نیست». کریم که تا آن وقت ساکت گوشه ای نشسته بود دست به شانه علی گذاشت و آهسته گفت: «فردا از نو می گردیم. بالاخره یک جایی توی همین شهر است». مادام سرجیک گفت: «ممکن است توی این چند سالی که علی نبوده از این شهر رفته باشند. من به دوستانم توی شهرهای دیگر سپرده ام اما مشکل اینجاست که اسم و رسمشان را نمی دانیم. اگر لااقل نام فامیلشان را داشتیم یا اصلیتشان را می دانستیم…». علی نوشت: «من فقط شش ماه در خانه شان زندگی کردم. فامیلشان را نمی دانم چه بود. اصلیتشان را هم. اتاق می خواستم که برادرش را نشانم دادند». خرم با لیوان پر از مشروب بین دو لنگه در ایستاد.
- گفتی که گیسهایش طلایی بود ها؟ همین؟ از کجا می دانی که رنگشان نکرده بود؟
مادام سرجیک داد زد: «خفه شو خرم». علی نوشت: «آرزو فقط شانزده سال داشت».

***

آرزو فقط شانزده سال داشت که عاشق علی شد. هیچ کس باور نمی کرد علی این عشق را جدی بگیرد. همانطور که هیچ کس باور نمی کرد عشق آرزو جدی باشد. حبیب روی فرش کهنه ایوان نشست و به حرکت قلم نگاه کرد.
- این وروجک، خواهرم را می گویم. ول کن نیست. می خواهد خط یاد بگیرد. گفتم سرت شلوغ است. از دیشب یکبند زیر گوشم نق زده که از تو خواهش کنم. حالا  اگر وقت نداری یا …
آرزو کنار علی نشست و به حرکت قلم نگاه کرد. علی سر بلند نکرد. دستش زیادی لرزید و قلم زیادی چرخید و کلمه را بد نوشت. آرزو زیر لب خندید. گفت: «یک غلط داشتید آقا معلم. نوزده. حالا نوبت منست» و کف دست کوچکش را به سمت علی گرفت. علی سر بلند نکرد. حبیب گفت: «اگر دیدی خنگ است و یاد نمی گیرد عذرش را راحت بخواه. رو در بایستی نکنی ها علی جان». آرزو داد زد: «حسود» و روی کاغذ خم شد. روسری از سرش سر خورد و آبشار طلایی یک طرف کاغذ ریخت. علی صفحه را نمی دید. آرزو خندید: «آخر چی بنویسم؟ شما که هنوز سرمشق نداده اید آقا معلم». علی نخندید. دستش را مشت کرد تا نلرزد. قلم را گرفت. نوشت: «من علی هستم». آرزو نوشت: «من علی هستم». بد خط نوشت. علی سر تکان داد. از نو نوشت: «من علی هستم، نه آقا معلم». هنوز سر بلند نکرده بود. آرزو خندید. نوشت: «من علی هستم، نه آقا معلم». علی بی صدا خندید. خان جان داد زد: «آرزو کجایی؟ باید بادمجان پوست بکنی». آرزو نشنید یا شنید و محل نکرد. نوشت: «آ…ر…ز…». گفت: «واو را خوب بلد نیستم. دوباره سرمشق می دهید؟». علی نوشت: «صدایت می کنند». چشمهای آرزو به شیطنت برق زد. گفت: «نروید ها. همینجا باشید. تا دو دقیقه دیگر بر می گردم. پوست بادمجان ها را که کلفت بکنم خان جان چاقو را از دستم می گیرد و غر می زند که پدر من هم بلد بود اینطوری بادمجان پوست بگیرد» و به اتاق دوید. علی با دهان بسته خندید و به باران گیسوان طلایی نگاه کرد که در هوا می رقصید.

***

روی صندلی اتوبوس کنار هم نشسته بودند. کریم گفت: «چرا اینهمه سال دنبالش نگشتی؟ چرا بعد از اینهمه سال…». علی روی شیشه دم کرده  اتوبوس انگشت کشید.
- باید اول دنبال خودم می گشتم.
کریم دستهایش را بغل کرد: «پیدا کردی؟». علی سرتکان داد: «بدون آرزو محال بود ». کریم دیگر چیزی نپرسید. آهسته گفت: «نمی دانم اگر من هم آرزوی تو را داشتم همینقدر دنبالش می گشتم؟». به میدانگاهی رسیدند. علی نوشت: «اینجا مادام سرجیک مرا دید». کریم خندید: «می دانم. ناغافل از پشت سر صدایت کرد که هی تو… تو هم ترس برت داشت که این زنیکه چاق بی قواره از من چه می خواهد. او هم با آن راه رفتن اردک وارش آمد سمتت و صاف توی چشمهایت زل زد و پرسید که جایی برای ماندن داری یا آواره ای…». علی خندید و سر فرود آورد. کریم دستش را در هوا تکان داد.
- این کار همیشگی اش است. دنبال بی خانمان هایی مثل ما می گردد. خیال می کنم اینطوری بار گناهانش را سبک می کند.
علی نوشت: «پس باید گناهکار قهاری بوده باشد». کریم خندید. علی روی شیشه دم کرده نوشت: «آرزوی من بی گناه بود». کریم به سرعت پرسید: «چرا می خواهی پیدایش کنی علی؟ شاید ازدواج کرده باشد… شاید اصلا تو را به یاد نیاورد. فکر اینها را کرده ای؟». روی علی به سمت پنجره بود و کریم ندید که صورتش درهم رفت.
- فقط می خواهم بدانم که خوشبخت است یا نه.
- و اگر بود؟
علی به چشمهای کریم نگاه کرد.
- آرام می شوم.
- و اگر نبود؟
- برای خوشبختی اش دعا می کنم.
کریم با شماتت گفت: «دروغگوی خوبی نیستی علی. تو می خواهی بدانی هنوز دوستت دارد یا نه. می خواهی بدانی هنوز عاشقت هست یا نه. تو این را می خواهی بدانی». شانه های علی لرزید اما گریه نکرد.

***

آرزو فقط عشق علی نبود. مرهمی بود بر زخمهای نادیده و دردهای ناگفته. با اینهمه علی نمی توانست به خودش اجازه ابراز علاقه  بدهد همانطور که نمی توانست به ابراز علاقه آرزو پاسخ بدهد.
حبیب لب حوض نشست. گفت: «به سلامتی» و لیوانش را بالا برد. بوی خوش کباب در خانه پیچیده بود. خان جان داد زد: «جای زهرماری خوردن ببین جگر ها نسوخته باشند» و به علی و آرزو چشم دوخت و ابروهایش را در هم کشید. حبیب غر زد: «خان جان، ما که همیشه آب شنگولی نمی خوریم. یک بار هم که می خوریم توی خانه می خوریم که جلوی چشم خلق الله نباشد. تو را روح آقام هی نگو زهر ماری، زهر ماری. کوفتمان می کنی». خان جان سر تکان داد: «پتو و تشکت را جدا کردم. از امشب توی آن اتاق کوچک ته راهرو می خوابی. تا چهل روز زندگیمان نجس و پاکی دارد». حبیب شانه بالا انداخت. سیخهای لای نان را میان سفره گذاشت و  کنار علی نشست. آهسته گفت: «به حرفهای این خان جان ما گوش نکن یک کم پیر شده». علی سر تکان داد. حبیب سر در گوش علی گذاشت و گفت: «امشب پا هستی یا نه؟ با دخترهای خوشگل مجلس داریم. کم از معرفتمان می آمد تک خوری کنیم. اگر باشی خوش می گذرد» و به چشمهای علی نگاه کرد که دو کاسه خون شده بود. آرزو به دستهای علی نگاه کرد که می لرزید. علی بی حرف به اتاقش رفت و در را بست. خان جان روی پایش زد: «قدرت خدا را می بینی؟ این جوانی که نه پدر دارد و نه مادر اینطور نماز خوان و مومن می شود، نوه من که هفت پشتش نمازی بوده اند…» و جمله اش را ناتمام گذاشت و آه کشید. حبیب یک سیخ جگر به نیش کشید.
- نماز خواندنش را تو از کجا دیدی خان جان؟
خان جان بغ کرد.
- ندیدم. ندیدم حتی یک بار به آرزو نگاه کند. ندیدم یک بار سرش را بلند کند. معلوم است که نمازی است.
و گفت: «این سیخ را ببر برای علی».
آرزو به سرعت گفت: «علی جگر نمی خورد».
حبیب و خان جان با تعجب نگاهش کردند. آرزو بریده بریده گفت: «یعنی حالا نمی خورد» و لب حوض نشست و دستش را توی آب فرو برد. لب گزید تا اشکهایش پایین نریزد.

***

علی به کنده های باقیمانده از سه درخت نارنج دست کشید و بغضش را فرو خورد. یکی از کنده ها از آن دو تای دیگر باریکتر بود و چنان محکم دور کنده دیگر تاب خورده بود که نتوانسته بودند مثل بقیه از ریشه جدایش کنند. علی به باقیمانده تنه درخت دست کشید و دستش را بویید. به کریم که بی حرف کنارش ایستاده بود و نگاهش می کرد، نوشت: «این درخت منست. آرزو کاشت». مادام سرجیک مانتوی گشادش را روی یکی از کنده ها انداخت و رویش نشست. کریم به خانه مخروبه نگاه کرد:
- یعنی حالا آرزو کجاست؟
علی روی زمین تا شد: «برای آرزو هرچه می نوشتم اینجا خاک می کردم». کریم مشتش را در هوا تکان داد: «د آخر چرا مرد حسابی؟». علی جوابی نداد. کریم سر تکان داد: «یک چیزی بگویم ناراحت نشوی علی ها. خیلی بی عرضه بودی. آدم می شود اینقدر عاشق باشد و به همین راحتی بگذارد…». مادام سرجیک سر تکان داد: «آدم وقتی اینقدر عاشق باشد به همین راحتی می گذارد». کریم پوزخند زد: «ببخشید ولی همه تان یک جورهایی خلید. من به محض اینکه فهمیدم نامزدم با یکی دیگر…» و لب گزید و ساکت شد. مادام سرجیک گفت: «رفتی دخلش را بیاوری که دخلت را آوردند. مگر نه؟». خرم که تا آن وقت با شیشه مشروبش سرگرم بود از روی تخته سنگ بلند شد و با دهان بی دندانش خندید: « اگر کشته بودیش که الان اینجا نبودی تا برای خودت راست راست بگردی». کریم بغض کرد: «من دوستش داشتم مادام. خیلی هم دوستش داشتم. هنوز هم گاهی…». خرم باز خندید: «پس بعد از علی نوبت توست که دنبال عشقت بگردی». کسی نخندید. مادام سرجیک به سمتش براق شد: «خوبست که یک بار به خاطر همین خوشمزگی ها دخلت را آورده اند و باز آدم نمی شوی». کریم زیر لب گفت: «هیچ وقت فرصت نشد بهش بگویم که چقدر دوستش دارم». علی صورتش را در دستهایش پنهان کرد.

***

آرزو در هر فرصتی به علی نشان می داد که دوستش دارد. هیچ کس باور نمی کرد فرصت آرزو کوتاه باشد همانطور که هیچ کس باور نمی کرد فرصت علی از دست برود.
آرزو سیب را پیش روی علی گذاشت. سیب سرخ تازه ای بود که تنها یک گاز از آن خورده شده بود. یک گاز درست  به قدر دهان آرزو. علی با تعجب سر بلند کرد. آرزو لبخند زد و چیزی نگفت. علی سر به زیر انداخت و منتظر ماند تا صدای آرزو در گوشش بپیچد. آرزو روی کاغذ نوشت: «این سیب را خان جان به من داد. دلم نیامد. تنها بخورم. یک گاز بیشتر ازش نزده ام». علی با تعجب به کاغذ نگاه کرد. سیب را روی طاقچه گذاشت و نوشت: «ممنونم». آرزو نخندید. علی نوشت: «کدام حرف را تمرین کنیم؟». آرزو نوشت: «عین». علی نوشت: «عین اول مثل عابد؟». آرزو گفت :«عین اول مثل عاشق». صدایش می لرزید. علی تازه فهمید که چقدر دلش برای صدای آرزو تنگ شده است. آبشار گیسوان طلایی روی کاغذ خم شد. علی چیزی نمی دید. آرزو که از اتاق بیرون دوید کاغذ را چرخاند: «دوستت دارم علی». بدخط نوشته بود. علی لب گزید. شب که آرزو با بشقاب قیمه پلوی زعفرانی در اتاقش را زد، به جای آنکه در را با شوق باز کند یک تکه کاغذ از لای در بیرون فرستاد: «اجازه بدهید این مرد لال مستاجر خانه شما باقی بماند که جز این مجبورست به تحمل یک آوارگی دیگر». آرزو مدتها پشت در ایستاد. می دانست علی پشت در ایستاده است. گریه نکرد. کاغذ را تا کرد و با خود برد.

***

مادام سرجیک سر خرم را به دامن گرفت. خرم زار زد: «می ترسم مادام. نمی خواهم با آنها بروم. دوست ندارم از اینجا بروم. مگر زور است؟».
کریم قهقهه زد.
- می گوید مگر زور است؟ یک ساعت است داستان لیلی و مجنون برایش می خوانیم تازه می گوید لیلی زن بود یا مرد. اینجا همه چیز زوری است ببم جان.
مادام سرجیک سر خرم را نوازش کرد.
- بچه شدی پیرمرد؟ اینهمه سال رسم و رسوم را یاد نگرفته ای؟ همه ما یک روز مجبوریم از هم جدا بشویم. تو قرار است جایی برای خودت داشته باشی. یک سر پناه بهتر. با افراد تازه ای آشنا می شوی. زندگی تازه ای را شروع می کنی. به اینها فکر کن. تازه من که نمی توانم شما را تا ابد اینجا جا بدهم. تا بوده همین بوده. شما باید سر و سامان بگیرید و کسان دیگری جای شما را بگیرند.
کریم آه کشید و با انگشتان باریکش بازی کرد: «به زودی نوبت من هم می رسد. اسم من هم توی لیست است. خدا می داند مرا کجا بفرستند؟ میان یک مشت پیر و پاتال».
خرم بینی اش را بالا کشید:
- علی چه؟
مادام سرجیک از روی صندلی بلند شد. کتری را از روی گاز برداشت و آب جوش را توی قوری ریخت. گفت: « قضیه علی با شما فرق دارد.»
خرم مثل بچه ای که از استدلال درمانده باشد پرسید: «پس چرا اینجاست؟».
- چون گمشده ای دارد. تا وقتی پیدایش نکرده قدمش سر چشممان است.
کریم با شماتت گفت: «با این عرضه ای که من در این بشر سراغ دارم تا قیام قیامت هم آرزو را پیدا نمی کند». علی یکباره به سمت کریم چرخید. کریم از حالت نگاه علی ترسید. به سرعت گفت:« راست می گویم دیگر. خب مرد حسابی آدم وقتی کسی را می خواهد راست و حسینی بهش می گوید. با این مسخره بازی که تو در آورده ای دختر مردم معلوم است که رم می کند».
خرم لیوانش را بالا برد: «به سلامتی». کریم خندید: «خودت بزن بلکه یک کم روشن شوی». خرم لیوان را لب نزده روی میز گذاشت. مادام سرجیک سر تکان داد و چایی اش را هورت کشید:
- علی اگر لب از لب وا کرده بود دیگر با من و تو فرقی نداشت.

***

آرزو فقط آرزوی علی نبود. آرزوی خان جان بود. آرزوی حبیب بود. آرزوی یک خانواده بود. هیچ کس باور نمی کرد علی در آرزوی آرزو باشد همانطور که هیچ کس باور نمی کرد آرزو در آرزوی علی باشد.
آرزو تکه های کاغذ پاره را از زیر خاک بیرون می کشید. زیر ناخنهایش گل نشسته بود. خاکها را با دست کناری ریخت و تکه های کاغذ را کنار هم چید. با هم جور نبودند. دوباره کند و دوباره کنار هم چید: «آر…ز…و». اشکهایش تکه های کاغذ را تر کرد. شب که علی به خانه بازگشت عطر بهار نارنج اتاقش را در خود غرق کرده بود. گلبرگها را لای جانمازش پیدا کرد و شیشه مربا را روی طاقچه. شب که حبیب به خانه بازگشت، خان جان دستهایش را چسبید.
- راستش را به من بگو حبیب؟ علی چیزی به آرزو گفته؟
حبیب با تعجب گفت: «به جان خان جان نه. چند بار می پرسید؟ خودم بهش گفتم که آرزو نامزد پسر خاله اش است. گفتم که همه فامیل خبر دارند و همین روزها موعد عروسی می رسد». خان جان دستهای حبیب را رها نکرد.
- علی گنگ مادرزاد است؟
حبیب نیشخند زد: «من چه می دانم خان جان. گوشهاش که خوب می شنود فقط حرف نمی زند. امروز چه تان شده؟ چرا اصول دین از من می پرسید؟». خان جان دستهای حبیب را رها کرد و آه کشید: « خدا چه کارت نکند پسر که گشتی میان همه پیغمبرها جرجیس را پیدا کردی». حبیب سرش را خاراند و بی حوصله گفت: «من که نمی فهمم شما چی می گویید خان جان. تا حالا که به سرش قسم می خوردید که ال است و بل است و به آرزو نگاه هم نمی کند حالا چه شده که یک دفعه…». خان جان محکم روی پایش زد.
- این را که هنوز هم می گویم. در پاکی و مردی این پسر شک ندارم فقط این وروجک …
حبیب چشمهایش را تنگ کرد: «این وروجک چی؟».
- الان دو روز است که لام تا کام حرف نمی زند. هرچی ازش می پرسم یا باهاش حرف می زنم روی کاغذ می نویسد می دهد دستم. لال مونی گرفته پاک.
حبیب یکباره زیر خنده زد: «بازی تازه یاد گرفته مارمولک. از لال بازی علی خوشش آمده».
خان جان شانه بالا انداخت.
-  چه می دانم والله. خدا به خیر بگذراند. به خاله ات پیغام دادم زودتر بیایند قال قضیه را بکنند.
***
علی کنار قبر ایستاده بود اما به آن نگاه نمی کرد. کریم دستهایش را به سینه چسبانده بود و به سنگ قبر نگاه می کرد. مادام سرجیک با پیرمرد دعا خوان از راه رسید. علی نوشت: «ازش بپرسید گلاب همراهش هست مادام؟». گوشهای پیرمرد سنگین بود.  مادام سرجیک چند بار فریاد زد تا پیرمرد فهمید و سر تکان داد. بطری پلاستیکی را از توی انبانش در آورد و گلاب را روی سنگ خالی کرد. عطر خوش گلاب فضا را گرفت. کریم بازوی علی را فشرد: «هنوز هم می خواهی دنبالش بگردی؟». علی جواب نداد. مادام سرجیک به پیرمرد گفت: «اینکه اینجا دفن شده را می شناسی پدر جان؟». پیرمرد نشنید. مادام سرجیک دستش را در هوا تکان داد. پیرمرد سر بلند کرد: «یک سال می شد که کسی بهش سر نزده بود. شما از قوم و خویشهاش که نیستید؟». مادام سرجیک به سرعت گفت: «نه! تو قوم و خویشهاش رو می شناسی؟» پیرمرد سر تکان داد: «خدا رحمتش کند حاج خانوم را. پیرزن با صفایی بود. دختر و پسرش تا همین چند سال پیش اینجا می آمدند اما مدتهاست که نیامدند». علی تند تند چیزی نوشت. مادام سرجیک نخواند. در عوض پرسید:
- دخترش گیسهای طلایی داشت؟
پیرمرد گیج نگاه کرد و سرش را خاراند. کریم گفت: «بپرسید اصلیتشان مال کجا بوده مادام؟». چند دقیقه ای طول کشید تا پیرمرد به خاطر بیاورد که پیرزن اصلن نیشابوری بوده است.
کریم با شادی به هوا پرید: «این شد یک چیزی». علی لبخند زد. همه ترسش از مرگ آرزو بود.

***

آرزو نمرده بود. فقط با کسی صحبت نمی کرد. هیچ کس باور نمی کرد سکوت آرزو تا این حد طولانی شود همانطور که هیچ کس باور نمی کرد آرزو برای همیشه سکوت کرده باشد. حبیب ته سیگارش را با حرص روی موزاییک ایوان فشرد:
- اینجورش را دیگر ندیده بودم. دختره پاک زده به سرش. تو یک کاری بکن لااقل. بهش بفهمان این بازی نیست. این دو سه ماهه شده عینهو مرده متحرک. از صبح تا شب لام تا کام با کسی حرف نمی زند. فامیل باور کرده اند که راستی راستی دیوانه شده.
آرزو نوشت: «من آرزوی علی هستم».
علی نوشت: «این بازی را تمام کن آرزو».
آرزو نوشت: «من در آرزوی علی هستم».
علی نوشت: «این بازی نیست آرزو».
دستهای آرزو لرزید: «اگر بود که خیلی وقت پیش تمام شده بود».
علی نوشت: « لالی به رخ کشیدن ندارد دختر».
آرزو چشمهای شعله ورش را به علی دوخت. علی باز هم نگاهش نکرد. آرزو سر خم کرد و نوشت: «پس به رویم نیاورید».
علی درمانده قلم را روی کاغذ انداخت و به پیشانی اش دست کشید.
آرزو نوشت: «هیچ کس یک دختر لال را نمی خواهد حتی اگر پسرخاله من باشد. مشکل شما هم همین بود نه؟».
علی سر بلند نکرد. با دستی لرزان نوشت:
- یک نفر باید این بازی را تمام کند.
آرزو به سیب پلاسیده روی طاقچه نگاه کرد. تنها یک گاز کوچک از آن خورده شده بود. یک گاز به قدر دهان آرزو.  لبهایش لرزید. قطره ای اشک روی کاغذ ریخت. نوشت: «پس این بازی را تمام کن علی» و از اتاق بیرون دوید. سیب گاز زده آرام از روی طاقچه غلتید و بر زمین افتاد. آن شب هرچه آرزو منتظر شد علی به خانه نیامد.

***

کریم بازوی علی را گرفت و کشید: «صبر کن. مطمئنی که می خواهی ببینی اش؟».
علی دست کریم را کنار زد و قدمهایش را تند تر کرد. کریم دوباره بازویش را کشید.
- با توام مرد حسابی. مطمئنی؟
علی ایستاد. با چشمهای شماتت بار به کریم نگاه کرد. نوشت: «معلوم هست چه می گویی؟ اینهمه نگشتم که حالا …». بد خط نوشت. کریم به زحمت خواند. من من کرد: «اما… آخر ممکن است او نخواهد تو را ببیند. می دانی که… بالاخره…». مادام سرجیک نفس زنان از راه رسید. دانه های درشت عرق بر پیشانی اش می درخشید. به علی اشاره کرد:
- باهاش حرف زدی؟
کریم سر تکان داد:
- همه چیز را از علی برایش گفتید؟ مطمئنید که باور کرده است؟
مادام سرجیک به سرعت گفت: «گفتم که آن شب تصادف کرده و چند ماه بیهوش بوده به خاطر همین هم نتوانسته برگردد. گفتم به محض انکه بیدار شده دنبال آرزو گشته. حالا نمی دانم باور کرد یا نه» و رو به علی کرد: «این دیدار ممکن است خیلی خوشایند نباشد علی جان». علی دستش را روی قلبش گذاشت. کریم زیر گوش مادام سرجیک گفت: «من که شک دارم خودش باشد. مطمئنید که خودش است مادام؟». مادام سرجیک عرق صورتش را با دستمال پاک کرد و به سمت کریم براق شد:
-  یعنی من بعد اینهمه سال آدمها را نمی شناسم؟ خود خودش است. وقتی می نویسد انگار علی می نویسد. وقتی از زندگی اش تعریف می کند انگار علی تعریف می کند.
جلوی در خانه ایستاده بودند. علی همانجا نشست. کریم کنارش خم شد: «چیزی شده علی جان؟». علی دستش را تکان داد. مادام سرجیک از لای در نیمه باز سرک کشید:
- آنجاست. میان حیاط ایستاده. کنار آن دو درخت نارنج.
علی از خودش پرسید: «زندگی بدون آرزو فایده ای هم داشت؟» و از در نیمه باز گذشت.

***

هیچ کس باور نمی کرد  علی بدون آرزو زندگی کند همانطور که هیچ کس باور نمی کرد آرزوی علی مرده باشد.
حبیب کارتنها را از اتاق علی بیرون برد. خان جان لب گزید: «یعنی کجا رفته این پسر؟ حتی کتابهایش را هم با خودش نبرده است». آرزو از خودش پرسید: «زندگی بدون علی فایده ای هم دارد؟» و در اتاق را گشود و وارد شد. سیب قرمز پلاسیده روی سیاه مشقها افتاده بود. آرزو برداشت و با تعجب نگاهش کرد. به قدر دو گاز از آن خورده بودند. یک گاز به قدر دهان کوچک آرزو و یک گاز به قدر دهان علی. میان گریه خندید. آخرین نوشته اش را خواند: «پس این بازی را تمام کن علی». آخرین نوشته ی علی را نتوانست بخواند: «…عشق فعف … مات شهیدا…».  قطرات اشک خشک شده جوهر را پخش کرده بود.

***

پیرزن حرف نمی زد. می نوشت. اشکهایش کاغذ را خیس کرده بود و جوهر خودکار خوب رنگ نمی گرفت. کریم به انبوه گیسهای سفید پیرزن نگاه کرد و بغضش را فرو خورد. مادام سرجیک به صورت جوان و زیبای علی نگاه کرد که عاشقانه به پیرزن چشم دوخته بود.  پیرزن به زحمت روی قبر علی خم شد و صورتش را به سنگ چسباند. مادام سرجیک کنارش نشست و قلم و کاغذ را روی زانویش گذاشت. گلویش را صاف کرد و گفت: «حاج خانوم علی منتظر است». پیرزن سر تکان داد. نوشت: «من آرزو هستم» و مستقیم به علی نگاه کرد. علی با همه صورت لبخند زد. کریم مطمئن نبود که پیرزن علی را نمی بیند. مادام سرجیک به جای علی نوشت: «من آرزو هستم». پیرزن به زحمت خندید. دست به سینه اش گذاشت و سرفه کرد. علی با نگرانی دست به سینه اش گذاشت و سرفه نکرد. پیرزن نوشت: «من آرزو هستم نه حاج خانوم». علی نوشت: «من آرزو هستم نه حاج خانوم». اشکهای پیرزن کاغذ را خیس کرد. علی با دستمال مادام سرجیک اشکهایش را پاک کرد. کریم هم گریه می کرد. مادام سرجیک میان گریه خندید. علی نوشت: «دوستت دارم آرزو».

دسته‌بندی مطلب: داستان کوتاه  

تو را دوست دارم، مرا دوست داری

نمانده ست در باغ من برگ و باری
نه ترس خزانی، نه شوق بهاری…

کویری ترک خورده هستم، تو رودی
سرت را به دامان من می گذاری؟

دسته‌بندی مطلب: دسته‌بندی نشده  

سرطان عشق

می گوید: «سرطان گرفته ام آرزو!»
سر تکان می دهم.
- احمق نشو! حالا انگار چی شده…
لب می گزد و با درماندگی به دورها خیره می شود.
شانه بالا می اندازم.
- البته عشق از سرطان هم بدتره.
با بغض می گوید :«به خدا من تقصیری ندارم آرزو. به خدا اصلا دنبال عشق دیگری نبودم. نمی دانم چه طور یکباره سر راهم قرار گرفت. باور کن آرزو…»
دستم را در هوا تکان می دهم و می گویم: «حالا چرا اینهمه زنجه موره می کنی؟ کاری است که شده. ظرفی است که شکسته. حالا می خواهی چه کنی؟»
با کلافگی در موهایش چنگ می زند.
- اگر دیگر نخواهی ام چه؟ اگر فکر کنی بی وفایی کرده ام… اگر…
انگشتم را در هوا تکان می دهم.
- نشد! تو عاشق شدی. پس باید قید آرزو رو بزنی. نمی شه که هم خدا رو بخواهی و هم خرما رو.
نگاه جستجوگرش را به اطراف می اندازد. می گوید: «مهراوه کجاست؟»
می خندم.
- الان از سر پیچ خیابون می رسه.
و چشمکی می زنم.
- انگار بدجوری گلوت گیر کرده. دیگر این ادا و اصول چیه که از خودت در می آری آخه؟
نگاهش می کند و اشک در چشمهایش جمع می شود. زیر لب می گوید: «همیشه تو را به همین هیأت تصور می کردم آرزو، به همین زیبایی، به همین لطافت…».
از جا بلند می شود. چند قدم که به سویش می رود وا می ماند.
- اما چشمهای آرزوی من آنقدر سیاه است که می ترسم در شب چشمش گم شوم و ظلمت گیسوانش هزار دل را در پیچ و خمش گمراه می سازد…
به سرعت به سویش می دوم و کنارش می ایستم. سر در گوشش می گذارم و می گویم: «این مزخرفات چیه که می گی؟ خوب نگاهش کن! این ابروان کمانی و کمرنگ، این چشمهای درشت روشن، این صورت معصوم و دلفریب… واقعاً که بی سلیقه ای محمد. این پیکره ای که من می بینم از آرزویت هزار برابر زیباتره. باهاش خوش باش و زندگیت رو بکن مرد.»
دختر نزدیک ما می ایستد و لبخند می زند.
به کنارش می روم. بال چادرش را کناری می زنم و زیر گوشش می گویم: « من خوب پخته امش دختر. آبروم رو نبری ها!»
از گرمای من گر می گیرد و صورتش سرخ می شود. به محمد نگاه می کنم که بی اختیار نامش را زمزمه می کند: «مهراوه‌ی من!»

***
مهراوه سر بر می گرداند و لبخند می زند. در چشمهای درشت و سیاهش عشق موج می زند. منتظر است تا وهب دهان باز کند.
- صدایت کردم تا حضورت را باور کنم.
کنار می ایستم و  نگاهشان می کنم.
مهراوه دست حنا بسته و ظریفش را در دستهای بزرگش می گذارد و با شرم می گوید: «حالا باور می کنی؟»
دست نو عروسش را با مهر می فشارد و می خندد: «باور می کنم مهراوه‌ی من.»
از دور گرد و خاکی به چشم می خورد.
وهب با تعجب می‌گوید: «سواری به این سو می آید.»
مهراوه سر از سینه‌‌ی همسر بر می دارد و به درون خیمه می دود.
مادر کنارش می ایستد و دست را سایه بان چشم می کند. زیر گوش مهراوه می گویم: «من احساس خوبی نسبت به این سوار ندارم. حواست باشه…»
با نگرانی به چهره‌ی وهب نگاه می کند که به سمت سوار می دود.
***
کنار هم می نشینند. لب که باز می کند می گویم: «عاقل باش محمد. حالا چه لزومی داره بدونه که تو آرزویی داشتی؟»
با کلافگی در موهایش چنگ می زند. به سرعت می گویم: «خوب نگاهش کن. کرکهای صورتش رو ببین که زیر نور آفتاب می درخشند. مژگان برگشته اش رو ببین و سرخی گونه هاش رو. مثل گلی نو شکفته می ماند. حالا جان من خودت بگو دلت می آید به خاطر آرزو از او دست برداری؟»
مهراوه یک ابرویش را بالا می برد و با تعجب نگاهمان می کند. سرفه ای می کنم و می غرم: «حوصله اش رو سر می بری محمد. بجنب پسر.»
لب باز می کند.
- من… باید … چیزی  به تو بگویم مهراوه.
مهراوه یکبری نگاهمان می کند.
- خب؟
- من…
میان کلامش می پرم: « دوستت دارم.»
می گوید: «من دوستت دارم مهراوه»
و سر به زیر می اندازد. مهراوه لب می گزد و چشم می بندد. آهسته می گوید: «من هم.»
نفس عمیقی می کشم و لبخند می زنم که دست دراز می کند و دست مهراوه را می چسبد.
- اما… من آرزویی داشتم که…
ابروی مهراوه باز بالا می رود. با تعجب می گوید: «آرزو؟»
با حرص از کنارشان بلند می شوم.
- ای زن ذلیل بدبخت. آخر تاب نیاوردی حرفی نزنی. امیدوارم جای من هم خدمتت برسد.
- معشوقت بود؟
لب می گزد و با چشمهای ملتمس به مهراوه نگاه می کند.
- معبودم بود. محبوبم بود. همه‌ی زندگیم شده بود.
رنگ از رخسار مهراوه می رود. اشک در چشمانش حلقه می زند. با تأسف سر تکان می دهم.
- دختر مردم رو کشتی راحت شدی؟
می کوشد دستش را از دستهای او خارج سازد. محکمتر دست مهراوه را می فشارد. با لحنی ملتمس می گوید: «مهراوه! به من رحم کن.»
دستهایم را زیر بغل می زنم و پوزخند زنان می گویم: «چقدر هم تو قابل ترحمی! من جای او باشم خوب از خجالتت در می آم.»
لبهای مهراوه به زحمت باز می شوند. با صدایی ضعیف می گوید: «من می شناسمش؟»

***
سر تکان می دهد و می گوید: «آری می شناسیش.»
مهراوه با چشمهایی گشاده نگاهش می کند. دوباره می پرسد: «من این سوار را می شناسم؟» و باز همان جواب را می شنود. مادر به میانشان می آید. دست استخوانی اش را بر سینه فرزند می گذارد.
- می دانی که برای چه آمده فرزند. تعلل جایز نیست.
مهراوه با تعجب به مردش نگاه می کند که لباس می پوشد. مادر از درون صندوق سلاح پیچیده در پارچه را بیرون می کشد. به چشمهای متعجب مهراوه نگاه می کنم و می گویم: «شوهرت می خواد همراه سوار بره ها.»
- کجا؟ کجا می روی وهب؟
می دود و دامن لباسش را چنگ می زند. باد در گیسوان سیاه و مواجش می وزد. مطمئنم که عطر سکر آورش به مشام وهب رسیده زیرا برای لحظه ای از حرکت می ایستد. خم می شود و نوعروسش را از زمین بلند می کند.
- باید بروم
اشک از چشمان مهراوه می جوشد.
- چه اجباری است در این رفتن وهب؟
با چشمهایی ملتمس نگاهش می کند. پوزخند می زنم و زیر گوش مهراوه می گویم: «ببینم می‌تونی مردت رو از رفتن منصرف کنی یا نه. اگر به جنگ بره دیگه زنده بر نمی‌گرده.»
- گریه نکن مهراوه‌ی من. به خدا گریه ات تنها کار مرا سخت تر می کند.
می غرم: «حرفهاش رو یادش رفته. همون حرفهای شیرینی که برای نرم کردن دلت به زبون می آورد. وعده و وعیدهاش رو.»
- مگر نمی گفتی مرا دوست داری؟ مگر نمی خواستی خوشبختم کنی؟ پس آرزوهایمان….
وهب شانه های مهراوه را می گیرد.
- حالا آرزوی بهتری دارم مهراوه من. خوشبختی هر دو جهان ما در گرو یاری اوست.
مادر دستهای مهراوه را می گیرد و رو به وهب می کند.
- پسر رسول خدا منتظر است. مهراوه هم رضایت می دهد.
با حیرت، کف دست را به پیشانی ام می کوبم.
وهب که از خیمه بیرون می رود مادر از کمر دو تا می شود و دست بر دهان می فشارد تا هق هقش به گوش فرزند نرسد.
می غرم: «مادر هم مادرهای آخر الزمان. به تو هم می گن مادر؟ دستی دستی پسرت رو به کام مرگ روانه می کنی؟»

***
صدایش می لرزد.
- مهراوه! می دانم که خودخواهی است اگر بخواهم که با آرزو کنار بیایی اما….
با دیدن برق حسادت و خشم در چشمهای مهراوه حرفش را نیمه کاره می گذارد و آه می کشد.
می گویم: «بالاخره کار خودت رو کردی. حالا تو بمون و اون آرزوی چشم سیاه دست نیافتنی ات.»
لب که باز می کند پوزخند می زنم: «از رو هم نمی ری. فکر نمی کنی به اندازه‌ی کافی گند زدی؟»
- مهراوه‌ی من! انتظار ندارم که با من همدردی کنی یا همراهی…
پاسخ مهراوه مثل آب آتشم را خنک کرد.
- انتظار داری شادی کنم یا بخندم از فهمیدنش؟
سر تکان می دهد و لب فرو می بندد.
-چرا زودتر نگفتی؟ چرا حالا؟
دستهایم را باز می کنم و شانه بالا می اندازم: «دِ منم همینو بهش میگم!» و رو به محمد می کنم: «بگو دیگه! جواب خانوم رو بده! نشنیدی؟»
با دستمالی پیشانی اش را از عرق پاک می کند. من من کنان می گوید: « اگر می گفتم باز هم مرا دوست داشتی؟»
به سرعت کنار مهراوه می نشینم. با لحنی خودمانی تر می گویم: «رو در بایستی نکنی ها! حرف دلت رو بزن! بگو که نداشتی. بگو تا حالش گرفته شه!»
- دارم.
آتش می گیرم. با حرص پا بر زمین می کوبم و می گویم: «جداً که شما دخترا چقدر ساده و ابلهید!»
نگاهش می کنم. انگار جان تازه ای گرفته است. با جرأت بیشتری به مهراوه نگاه می کند و می گوید: «آرزو را چه؟»
با کلافگی به لبهای مهراوه نگاه می کنم. می غرم: «به جان خودم این بار اگه حرف مفت بزنی من می دونم و تو! کدوم زنی رقیب عشقیش رو دوست داره که تو دومیش باشی؟!»
چند بار لب باز می کند اما حرفی نمی زند. کفرم بالا می آید. سعی می کنم قضیه را خوب حالیش کنم. با لحنی آرام و شمرده می گویم: «ببین مهراوه جان. اصولاً به مرد جماعت نباید اعتماد کنی. اینکه الان موضوع به این مهمی رو از تو پنهان کرده بعدها هم ممکنه همین کار رو بکنه. تازه آرزوش هم که خدا نصیب نکنه… حالا بالا غیرتاً یک جواب دندان شکن بهش بده تا این آرزو گورش رو گم کنه و شما هم به خوبی و خوشی برید سر خونه زندگیتون.»
لبهای به هم فشرده اش را بالاخره از هم می گشاید.
- چون آرزوی توست دوستش دارم.
بی اختیار از دهانم می پرد: «ای خاک بر سرت!»

***
وهب با چشمانی از عشق شعله ور نگاهش می کند.
- حالا آرزویی جز شهادت ندارم.
مهراوه اشک ریزان به پای وهب می آویزد.
-پس مرا هم در آرزویت شریک کن.
وهب به سوار که با وقار و متانت دورتر منتظر اوست می نگرد.
- مهراوه! من تاب ندارم یک مو از سرت کم شود چه طور از من می خواهی همراه ببرمت؟
- پس مرا نمی خواهی وهب و گر نه تاب نداشتی بی من بروی. دیگر اصرار نمی کنم. برو وهب. خدا به همراهت.
رو می گرداند و به سمت خیمه می رود.
وهب به سوار می پیوندد. جرأت ندارم نزدیکشان بروم به خاطر آن سوار. می ترسم آتشم شعله ورتر شود. سر در گوش هم نجوا می کنند. مادر با شادی به فرزند نگاه می کند که شانه سوار را می بوسد و باز می گردد.
- کجاوه را حاضر می کنم مادر. به مهراوه بگو آماده شود.
با حرص می گویم: «خودت رو که به کشتن می دی هیچ، به خونواده ت هم رحم نمی کنی؟»

***
با بغض می گوید: «سرطان گرفته ام مهراوه!»
می گویم: «به جهنم! حقته!»
مهراوه با لبخند نگاهش می کند.
- اگر این طور است پس من هم می خواهم سرطان بگیرم.
به سوی مهراوه می چرخد و با شرم می گوید: «با من می مانی مهراوه؟ حتی با اینکه می دانی آرزو دارم…»
مهراوه انگشت به لبش می گذارد.
- از نگاهم پاسخت را نمی خوانی؟

***
- با تو می مانم وهب!
وهب ناله می کند. دهان که باز می کند خون فواره می زند.
- نه مهراوه. برو. به خاطر خدا برو. این حرامیان زن و کودک نمی شناسند.
مهراوه با بال چادر پیکر محبوبش را می پوشاند و سر بر سینه اش هق هق می کند.
- نمی روم وهب. پس بیهوده قسمم نده.
وهب به زحمت چشم می گشاید.
- دوستت دارم مهراوه ء من.
مهراوه در میان سیل اشک می خندد: « دنیا پس از تو نباشد.»
وهب لبخند می‌زند و چشمهایش بر صورت محبوبه اش باز می ماند. ضجه مهراوه صحرای کربلا را می لرزاند.
به اطراف نگاه می کنم. به فرشتگان که گرداگرد آنها جمع شده اند چشم غره می روم:
- یک نفر این ضعیفه رو ساکت کنه. یعنی به این درد هم نمی خورید؟
زیر گوش مهراوه می گویم: «وهب مرده. می فهمی مهراوه؟ مرده و دیگه زنده نمی شه. زود باش جونت رو بردار و فرار کن. الانه که با یک تیر از پا درت بیارن. می شنوی دختر؟»
مادر به سوی معرکه می دود. با خشم به سویش می دوم.
- چه مادر شوهری هستی تو؟ عروست رو می کشند. زود باش یک کاری بکن.
ضجه مهراوه دیگر به گوش نمی رسد. مادر وا می ماند. سر تکان می دهم:
- خیلی دیر شده.

***
می پرسد: «تو آرزویی نداری مهراوه؟»
- فقط یکی! دیگر بی من آرزویی نکنی.
هر دو می خندند. با حرص می گویم: «هر هر! یخ کنید!»
غر می زنم: «اینجا دیگه جای من نیست». سر به شانه هم رهایشان می کنم و به راه می افتم. کنار زن و مردی که با هم دعوا می کنند می نشینم. مرد با خشم دستهایش را روی هم می کوبد:« آسیه! چرا با من لجبازی می کنی؟»
به تأیید سر تکان می دهم: «ای ولله! خوشم اومد. زن باید مطیع شوهرش باشه.»
به سوی من می چرخد و با ابروانی درهم می گوید: «ببخشید، جنابعالی؟»
زن به سرعت کیفش را بر می دارد و بلند می شود: «مردم چه فضول شده اند.»
مرد زیر بازوی زن را می گیرد.
- برویم خانوم!

تهران – تابستان ۸۲

دسته‌بندی مطلب: داستان کوتاه  

شعله و باد

دریا که تو دلبسته‌ی آنی ز تو دل کند
ای رود به این تجربه‌ی تلخ نپیوند!

تنهایی من آینه‌ی عبرت من شد
دلها که شکستند از این آینه هرچند

گفتی نگران منی و روز جدایی
در چشم من اشک است، به لبهای تو لبخند

ای عشق! بگو گرمی بازار تو تا کی؟
ای دل! غم ارزانی بسیار تو تا چند؟

دیدار من و او، چه سرانجام قشنگی:
همصحبتی شعله و باد، آتش و اسفند

دسته‌بندی مطلب: غزل  

خرگوش و لاک‌پشت

درد من و تمام تبرخورده‌ها یکی‌ست:
باور نمی‌کنیم که مردیم مدتی‌ست

آنها در انتظار دوباره پرنده‌ای
من فکر بازگشت کسی که نبود و نیست

از هرطرف نرفته به من بازگشته‌ای
ای بومرنگ خسته‌! دل من! کمی بایست!

یک عمر می‌دویم و به جایی نمی‌رسیم
یک عمر می‌دویم؟ دویدن برای چیست؟!

در پیله خوش‌تریم که در چشم روزگار
کفتار و کرم و کفتر و پروانه هم یکی‌ست

بیچاره قلب من که در این جنگل شلوغ
خرگوش ِ مرده زاده شد و لاک‌پشت زیست

دسته‌بندی مطلب: غزل  

Cheese

همیشه در هر عکسی
جای یک نفر کنار من خالی ست،
یک نفر که اگر بود
حتا لازم نبود چیزی بگوید
تا من لبخند بزنم،
یک نفر که اگر بود
من در آن عکسها نبودم!

دسته‌بندی مطلب: شعرهای کوتاه  

عشق

از الطاف عشق است این جاده‌ها را
اگر می‌شناسم، اگر می‌شناسی

به مقصد نیندیش و با من سفر کن
سفر کن، مرا در سفر می‌شناسی!

دسته‌بندی مطلب: رباعی  

شباهت

ما را به خاطر هم اگر آفریده‌اند
پاییز را برای سفر آفریده‌اند

من عاشق تو هستم و تو عاشق سفر
ما را شبیه هم چقدَر آفریده‌اند!

دسته‌بندی مطلب: رباعی  

خاطره

رفته تصویرت ولی با من صدایت مانده‌است
مثل لک قاب بر دیوار جایت مانده‌است

من دلم دریاست، موسا باش! حتا برنگرد
تا نبینی بر تن من رد پایت مانده‌است

عشق آن روزی که ما را آشنا می‌کرد، گفت
کاش فردا هم ببینی آشنایت مانده‌است!

ماهی و افسوس با هر برکه قسمت می‌کنی
خاطراتی را که از دریا برایت مانده‌است

«کی تو را از یاد خواهم برد؟» گفتم؛ عشق گفت
بی‌نهایت، بی‌نهایت، بی‌نهایت مانده‌است

دسته‌بندی مطلب: غزل  

نپرس بی تو که آمد، نپرس بی تو که رفت

پر است از اسکلت خاطرات زنگ‌زده
خوش آمدی به دل من، به شهر جنگ‌زده

به من هر آنکه رسیده‌ست خویش را دیده‌ست
به من هر آنکه رسیده‌ست جز تو سنگ زده

هزار تکه شد آیینه‌ام، نگفت خوشا
به بی تفاوتی شیشه‌های رنگ‌زده

نپرس بی تو که آمد، نپرس بی تو که رفت
که سر به این دلِ از دوری تو تنگ زده؟

خوش آمدی به دل من دوباره، تنهایی!
که بی تو زندگی‌ام لنگ بوده، لنگ‌‌ زده

 

دسته‌بندی مطلب: غزل